Í dag fékk ég símtal. Frá Tryggingastofnun Ríkisins.
Vegna vinnunnar, get alveg rætt þetta án þess að brjóta nokkurn trúnað en já sumsé, pappír til þessar ágætu ríkisstofnunar var ekki eftir höfði þessarar sem hringdi.
Ég var nýreykt, nýpissuð, með þetta fína kaffi og já bara í gúddí fíling.
En eftir þetta símtal var ég ansi há á pirr skalanum. Ég held meira að segja að ég hafi endað símtalið með – þú sendir bara pappírin til mín vinan.
Með tón.
En svo fór ég að hugsa…. þeir sem eru að nota þjónustu þessar ríkisstofnunar eru nú yfirleitt ekki að gera það að gamni sínu. Hlýtur að vera agalegt að lenda þá á svona tussu.
Geðið var í góðu lagi fyrir hringingu, það var ekki í lagi eftir símtalið.
Svo er maður búin að heyra í gegnum tíðina alls konar fáránlegar sögur af samskiptum fólks við þessa stofnun. Stundum hef ég hugsað hvort að sumt af þessum sögum séu nú ekki pínu ýkjur, smá svona verið að trölla þetta upp.
En ekki eftir þetta.
Vinan
