Kom úr alveg ógurlega fínu jólafríi í gær.
Heimferðin var samt ekki skemmtileg, flugið tók helmingi lengri tíma en vant er og lendingin var ei skemmtileg. Ég varð meira að segja bara hrædd og fegin að fara heim í taxa, þar sem hnén á mér voru með styrk á við ofsoðið spagettí.
Þetta voru sannkölluð bókajól í ár og komu sex stykki bækur upp úr jólapökkunum, eitthvað var minna um sokka þetta árið. Held að fólk sé ekki að trúa mér þegar ég segist vilja fá skræpó sokka í jólagjöf.
Perlan gaf mér líka kærasta, þakka henni mikið vel fyrir það.
Ég á sumsé að setja hann í vatnsfötu og þá stækkar hann, hefur sína kosti, engar skítugar tuskur út um allt, einráð yfir sjónvarpinu, engar hrotur, ekkert nöldur yfir eyðslu í skó og stígvél. Gallar – óbrúkanlegur.
Kumraði eitthvað í pabba yfir honum, hann bað mig vinsamlegast að koma ekki nálægt salerninu með hann.
Dálaglegt ef hann hefði fengið sér sundsprett og dýfu, svo hefði pabbi þurft að útskýra stífluna sem svo að þetta væri tengdasonurinn þarna ofan í.
Námið er búið, eða þannig séð, efast stórlega að ég hafi náð einhverju þarna í síðasta prófinu.
Svitnaði, titraði, illt í maganum og hélt á tímabili að það myndi líða yfir mig. Öll vitneskja hvarf út í veður og vind. Mundi samt nákvæmlega á hvaða glósu svarið við spurningunni var. Viðbjóðslega ógeðslega svekkjandi.
En mikill léttir þegar ég var komin út, munnangrið var merkjanlega minna daginn eftir.
Spurning með sálfræðing fyrir næsta ár, eða pillur eða bara mæta drukkin í próf… meina… tala aldrei eins góða þýsku og á þriðja bjór… hvað þá eftir þrjá bjóra, hvítvínsflösku, gin í tónik og nokkur rauðvínsglös, þá kjaftar sko á mér hver tuska!