Brumm.. skrens… brumm… skrens…

Ég get alveg skammlaust keyrt… áfram, en þegar ég þarf að brúka bakkgírinn, þá þarf ég oftast nær að slökkva á útvarpinu og ef ég passa mig ekki, er ég komin með einhverja ógurlega grettu og svei mér þá búin að reka út úr mér tungubroddinn.
Svitnaði í dag þegar ég sá úr hverju ég þyrfti að bakka… eeeen ég hélt að mér myndi takast þetta.
Við tók langur tími sem saman stóð af titlinum. Ég sá fyrir mér að ég myndi enda eins og Austin Powers í mynd 2 þegar hann var að keyra golfkerruna í geimstöðinni. Sá þá einn af verkstæðinu með skítaglott. Galaði svo til mín að það væri nóg pláss.
Ég fer út úr bílnum og bið hann mjög auðmjúk að gera þetta bara fyrir mig. Herra skítaglott reyndi eitthvað aðeins að minnka svipinn þegar hann settist inn…. en ó boy ó boy hvað haldiði að hafi gerst?! Minn keyrir bara áfram!
Ekki halda samt að ég sé dumb sko….. kom bara út kúnni sem átti bílinn fyrir framan.

Ó mig auman!

Ég á bágt…

Mjög bágt.
Ef ég væri skreytin eins og mér kippir kyn til þá væri táin við hliðina á litlu tá farin af. Stundum reynir maður nú samt að segja bara satt. Hún er þreföld greyið, og ég er með svart mar undir tánum. Skrítið.
Skil bara ekkert hvað þessi hurð var að flækjast fyrir. Langar helst til að fleygja hurðinni út. En ég held að ég megi það ekki.
Svo er ég að spá hvort að ég hefði legið á gólfinu og engst og orgað nema af því að ég var bara ein heima.
Æi ég veit ekki, óþarfi að halda kúlinu fyrir framan lilla bró.
Veit samt ekki hvað nágranninn hefur haldið….
Æi mér er slétt saman, helvítið blastaði svoleiðis í græjunum skrattans klámmynd. Stuð að heyra feik stunur fyrir kl. 9 á sunnudagsmorgni.

Tuð

Geðvonskan er farin yfir öll mörk þegar maður segir upphátt að það ætti að skjóta Pollýönnu.
Já! Pollýanna er ofmetin og megi hún bara hvíla í friði í ómerktri gröf þannig að það séu ekki einhverjir píslarvottar vökvandi grasið með krókódílatárum.
Já það bættist við á skítalistann minn í dag og þar sem ég er óþroskaður krakkaskítur, þá losnar ekki nokkur maður þaðan sem hefur einu sinni lent á honum.

Smá partur af geðvonskunni er kannski það að ég er búin að vera faðmandi Gústavsberg og líka í vinnunni sem er bara óþolandi, svona á maður bara að gera heima hjá sér.
Faðmlögin við Gústavsberg eiga samt ekkert skilt við skítalistann minn. Það er sko búið að eiga sér aðdraganda.

Er svo heima, sveitt og klístruð en aðeins farin að skána og þá er ekki til neitt súkkulaði!

Hrekkjusvín

Ef þú lesandi góður, værir bifvélavirki, og værir búin að vinna á sama staðnum slatta lengi og farin að þekkja vinnufélagana þína út og inn, myndirðu þá biðja þá um að gera við bíllinn þinn og gerast í millitíðinni herra Skreppur Burt Jónsson?

Fékk einn hlaupandi inn á skrifstofu í dag, dansandi af gleði og sveiflandi rúðupiss snúru, galandi -Sjáðu hvað ég fann!
Ég var að fara að ýta á Klepp á hraðvalinu þegar annar kemur inn og fer líka að dansa af kæti.
Sleppti fingrinum af takkanum á símanum og spurði hvurn djöfullinn væri í gangi. Þegar sá þriðji kemur og sér snúruna og hrópar -Snilld! þá var ég farin að fatta að það væri verið að fara að hrekkja einhvern.

Rúðpisssnúran var svo mixuð þannig til að þegar rúðupissið er sett af stað, þá fær Skreppur væna gusu í smettið.
Ég hélt samt að þetta myndi ekki hafast hjá þeim að klára þetta, orðin máttlausir af hlátri yfir sinni eigin fyndni.

ohhhhh hvað ég vildi vera fluga á vegg næst þegar Skreppur brúkar pissið.

ohhhhh hvað ég ætla aldrei að líta af bílnum mínum ef það þarf að gera við hann.

Frúin, kerið og presturinn

Ég er nú ekki vön að tala um sjálfa mig né ættingja mína hér, en það koma alltaf undantekningar.

Við fjölskyldan vissum nú ekki betur en að við ættum eina gamla frænku sprellifandi út í hinni stóru Ameríku, í ríki sólskins, fellibylja og ellilífeyrisþega. Ég sjálf hafði aldrei hitt frúnna sem fór rétt eftir stríð sem stríðsbrúður á vit stórra ísskápa og blárra augnskugga og stórs hárs.

Vissum ekki betur.

En það eru rúmlega tvö ár síðan hún kvaddi þetta líf. Ég segi rúmlega. Íslendingabók veit ekki dánardægur og hvað þá við.
En áður en frúin hrökk upp af var hún búin að bera fram þá bón til ættingja sinna búsetta þar, að hún fengi að hvíla sín bein hjá ættingjum sínum, nánar tiltekið hjá móður sinni, jarðsettri í gamla kirkjugarðinum á Ísafirði.
Auðvitað verður maður við svona ósk.
Þannig að systurdóttir hennar fór í pílagrímsför til Íslands núna í vor. Með kellu í handfarangrinum. Ekki beinin, nei, heldur öskuna í keri.
Eftir lendingu hér á skerinu án þess að nokkur maður kíkti í töskuna hennar, heldur hún í höfuðborgina og tekur svo morgunflugið til Ísafjarðar. Þar kemur hún við í Húsasmiðjunni og kaupir litla Gardena skóflu, röltir upp í kirkjugarð, finnur leiði ömmu sinnar, stingur smá holu með nýkeyptri skóflunni, treður kellu ofan í, trampar moldinni yfir og heldur svo sína leið til baka með kvöldvélinni og alla leið aftur til Ameríku.

Systurdóttirin fer svo seinna í sumar að spá hvort að það þurfi nú ekki að láta vita, þannig að það sé hægt að gera nýjan skjöld og svona á leiðið. Grefur upp númerið hjá sóknarprestinum og spyr hvernig eigi nú að fara að þessu.
Sóknarpresturinn er rólyndismaður mikill, en ekki þann dag. Það hvein frekar vel í honum. Stormaði niður í garð, dustaði ofan af kerinum með tánni á skónum og kippti kellu upp.
Svona gerir maður ekki nema að tala við kóng eða prest.

Hún situr nú í afskaplega góðum félagsskap á lögreglustöðinni á Ísafirði.
Líklegast hæstánægð. Enda höfum við kvenfólkið í þessari ætt alltaf verið frekar miklar sökkerar fyrir búningum.

Leti…

Alveg ógurleg leti hér á bæ.
Nýja Harry Potter bókin er hérna við hliðina á mér og ég er ekki enn byrjuð. Þekki mig líka alveg og ef ég byrja núna, þarf ég aðeins meira en nokkra kaffibolla á morgun til að þrauka daginn.
Letin er líka fylgifiskur þess að hafa étið of mikið, drukkið of mikið, reykt of mikið og legið of mikið í leti um helgina.

Annað í fréttum er, að ég byrja í námi núna í haust og hlakka ógurlega til, en ég er samt með þónokkuð margar stressbólur í maganum. Nokkrir kaffibollar þar. Einnig í vikunni voru tilkynntar breytingar í sambandi við vinnuna, bara búið að selja kofann. Það þýddi enn meira af kaffi. Svo voru keyptir svo æðislegir bollar, og það er svo gaman að drekka úr þeim kaffið. = Allt of mikið kaffi.

Maginn á mér er gjörsamlega í rúst þessa dagana og hef ég ekki undan að skola niður magasýrutöflum með já…. kaffi.

Má bjóða ykkur kaffi?