pirr…

Oj hvað ég er ekki að nenna að vera ég þessar vikurnar.
Ég hrjáist alveg ógurlega af kassakvíða þessa dagana. Smá útúrsnúningur úr verkkvíða og kassahatri.
Vantar alveg ógurlega “bímmíoppscotty” tækið þannig að allt rati í réttar skúffur.
Er að vísu ógurlega ósátt þessa dagana. Það var búið að segja að ég gæti tekið barnið (köttinn) mitt með mér á nýjar slóðir. En svo kom annað í ljós korter í flutninga, greyið þarf sumsé að fara í pössun í smá tíma og hristast svo með mér vestur á heimaslóðir þegar ég fer í sumarfrí. Hvað tekur svo við, kemur bara í ljós, en ég er ekkert að taka upp úr þessum blessuðu kössum nema það allra nauðsynlegasta.

Ég er svo búin að skrá mig í nám í haust í Háskóla Reykjavíkur og ef allt gengur að óskum þá verð ég með stimpluð réttindi frá fjármálaráðuneytinu á rassinum í desember.
Stóð sjálfa mig að því um daginn að hugsa hvað það væri fínt þegar ég er byrjuð í þessu að geta svarað því að ég væri í háskólanámi, því að ég er búin að fá svo mikið yfir mig að einhverjum helvítis menntahroka upp á síðkastið.
-Þú verður að fara í háskóla og læra þetta eða hitt, annars ertu bara heimsk.
-Þú verður að fara í háskóla og læra þetta eða hitt, annars ertu bara ekki viðræðuhæf.
-Hvernig getur þú verið að vinna þetta ef þú ert ekki með háskólamenntun.
…og meira og meira…
En svo bremsaði ég og náði að bakka út úr þessum hugsunum, enda er ég að fara í þetta nám algjörlega á mínum forsendum. Ekki einhverja annarra.
Ég þarf samt aðeins að taka til hjá sjálfri mér og finna hugrekki til að segja svona pakki að fara bara í görn.

Pizza og bjór í boði um helgina í staðinn fyrir kassaburð.
Óendanleg ást og aðdáun fyrir þann sem þrífur sem íbúðina fyrir mig.

1/9

Það eru fleiri sem eiga níu líf heldur en Kristinn “sleggja” Gunnarsson.
Til dæmis kötturinn minn sem tók upp á því í gær að stökkva út um herbergisgluggann minn. Við búum á þriðju hæð.
Það hrjáði nú svo sem ekkert að kisa loksins þegar ég fattaði að hann væri ekki á svæðinu. Fannst við húsvegg alveg ógurlega lítill í sér.
Hann var nú ekkert agalega lengi þarna úti. Ég kom nefnilega heim um hádegi með hausinn í fatla og men ó men hvað kvikindið gat nöldrað yfir þessu. Minnti mig bara á hjónalífið hjá vinafólki mínu.
mjá Hvað á það að þýða að vera svona lengi úti mjá
mjá Þú veist alveg að ég get ekki farið að sofa fyrr en þú ert farin í rúmið mjá
mjá Aldrei neitt almennilegt að éta á þessu heimili mjá
mjá Ertu svo þunn helvítið þitt mjá

Skildi svo ekkert í því af hverju tuðkórinn var þagnaður. Þá var minn bara farinn að heiman!

Nei takk!

Nei takk! og hurðin á nebbaling fékk einn samflokksmaður minn í gær.
Hann heldur ábyggilega að þetta hafi verið úrillur framsóknarmaður, en ekki bara nývöknuð rugluð ég sem hélt að það væri sölumannskvikindi í húsakynnum mínum meðan ég barðist við að halda kettinum inni.
Fattaði svo löngu seinna þegar mesta þokan var farin úr kollinum að manngreyið ætlaði bara að færa mér eina rós.

En annars… allir út í plötubúð og fjárfestið í Wulfgang.
Meiri snilld er leitun að.

Glúgg glúgg

Haldiði að undirrituð hafi ekki bara unnið bjór og rauðvínspottinn þennan mánuðinn!
Ég vinn aldrei í neinu svona. Aldrei.
En Þegar hóað var í dráttinn skaust um huga mér að það væri nú týpiskt að ég myndi vinna pottinn af því að ég er að fara að flytja hvað úr hverju. (meira að bera)
Ég er alveg búin að sjá út samt hvernig ég þurfi ekki að bera meira og líka hvernig ég eigi eftir að gera þessa flutninga bærilegri þar sem kassar eru það horbjóðslegasta í geimi.
Ég drekk bara allann pottinn, alein og auðvitað það sem er í vínskápnum.

Djöfulll verða þetta syngjandi glaðir flutningar!

dæs

ohhh…. hvað þetta er erfitt líf.
Er hundveik heima og bara vondir molar eftir í nammiskálinni.