Barcelona, flug og fleira

Barcelona er æði. Þangað ætla ég aftur. Og aftur. Og svo aftur.
Þessi örstutti tími sem við vorum þarna nægði bara alls ekki til að skoða nærri því allt, ekki einu sinni einn fjórða af því sem maður var búinn að plana að sjá. En maður var nú í fríi, enda bara fínt að rölta á milli kaffihúsa til að fá sér sígó og bjór, eða rauðvínsglas, eða tapasrétt. Maður hefði kannski líka nýtt sér spa’ið á hótelinu ef maður hefði verið lengur. En það er bara næst.

Við flugum út með einhverju spænsku leiguflugi, vélin leit út eins og hún væri á mínum aldri, bara ekki tollað eins vel í tískunni. Eða tja…. hún fer að nálgast það að verða móðins, fyrir utan túbuskjáina í loftinu. Aumingjans flugliðarnir líka, aldrei lent í því að það sé bara haldið dúndrandi partý alla leiðina og áfengið búið yfir Frakklandi. Lendingin var svo hroðaleg. Hroðaleg segi ég og skrifa. Það var eins og vélin færi bara þráðbeint niður og svo rétt úr sér rétt áður en það var lent, það glömruðu í mér tennurnar, og ég er nú ýmsu vön. Hef oft og mörgum sinnum flogið til Ísafjarðar, meira segja einu sinni í vél, þar sem það voru bara túristar og ég. Ég var þrettán. Hef aldrei heyrt önnur eins öskur og framhjá Kubbanum. Æi nei… það var ekkert hroðalegt, bara fyndið.
Voða gott að fá íslenska áhöfn á leiðinni heim.

En men ó men hvað það var mikilll vibbi að mæta í vinnuna á mánudagsmorgunin eftir max tveggja tíma svefn. Ég var hætt að sjá á tölvuskjáinn, fór alveg tíu sinnum oftar en vanalega til að reykja, keyrði út í Hafnarfjörð, á sjálfsstýringunni, ákvað þar að ég þyrfti ekkert að gera þar og fór heim.
Það var örþeytt kona sem sofnaði í öllum fötunum, ofan á öllum andlitsmöskunum frá H&M og seinna meir með hárburstann sem ég bísaði af hótelinu undir bakinu. Flott það.

Verslaði svo i-Pod. Kannski maður fari að sinna heimilisverkunum einhvern veginn öðruvísi heldur en með hangandi haus og fýluskeifu.

Fuss!

Af hverju fussar í mér….
Á föstudaginn beið mín greiðsluseðill, það á víst að safna í sjóð fyrir tilvonandi útskriftarafmæli eftir þrjú ár. Föstudagurinn sl. var föstudagurinn þrettándi, ekkert að þeim degi, þrettán er happatala á mínum bæ. Nema hvað… eindaginn á þessum blessaða greiðsluseðli var þann ellefta og rúm tíu prósent af upphæðinni var seðilgjald. Smekkleg athugasemdin sem minnir á að dráttarvextir eru reiknaðir frá gjalddaga. Greiðsluseðillinn fór beint í ruslið.
Þoli ekki svona frekju. Held líka að ég sé á ansi slæmum stað ef ég get ekki hóstað upp níuþúsundkalli í fyllerí eftir þrjú ár. Annað eins eyði ég í hárið á mér.

Barcelona er alveg að skella á. Verst hvað veðurspáin er slæm. Spáir mígandi rigningu. En þetta verður þó spænsk mígandi rigning, sem er bara kúl. Eyði þá bara meiri tíma í mollunum sem er líka bara kúl. Er enn að reyna að finna eitthvað meira kúl við rigninguna. Það kemur…. – jú hún er lóðrétt og ég á kúl regnhlíf! Já og þá þarf ég ekki að fara í einhverns skrattans rússibana á sunnudeginum sem er meira en bara kúl!
Ég verð nefnilega að halda kúlinu. Erfitt að halda því ef maður er öskrandi eins og fífl, með hjartað einhverstaðar í annarri stóru tánni. Ég er nefnilega svo hugrökk eða þannig sko……

Who the f*** needs Spain…

þegar hægt er að fara á froðuball út í Bolungarvík?

Svona ykkur að segja vildi pjattrófan ég, ekki enda blaut og köld og öll út í sápu, en endaði svo kvöldið rennandi blaut, með maskara niður á hné og sjaldan skemmt mér eins vel.

Helvítis..!

Helvítis helvítis helvítis helvíti og öll hugsanleg og ómöguleg blótsyrði í geimi.
Ég finn ekki vegabréfið mitt.
Ég er í smá pásu núna frá því að rífa íbúðina í tætlur og vonast til með því að setjast aðeins niður og skrifa smá að það rifjist upp fyrir mér hvar kvikindið sé.
Ég man nefnilega alveg ógurlega mikið eftir því að hafa sett það á “góðan” stað, þannig að ég myndi nú alveg örugglega finna það þegar á þyrfti að halda.
Ég er búin að tæta svefnherbergið mitt í sundur, eldhúsið og alla skápa og skúffur í stofunni.
Ég væri nú meira en lítið skrítin ef það er inn á baðherbergi, leita þar þegar ég er orðin meira desperat.

Þoli ekki svona “góða” staði. Ekki í fyrsta skipti sem ég set eitthvað á “góðan” stað og ekkert finnst.

*************
Fundið – inn í fataskáp, í skókassa neðst í skápnum, undir fleiri kössum.
Þetta var sumsé góði staðurinn minn.

*fnæs!*

Hmmmm….

Pælingar skrifaðar á aðfararnótt mánudags.
Sit klesst í sófanum og horfi á imbann, Stöð 2 er óvænt órugluð og inni í Skjánum sem er brúkaður hér á heimili.
Í teve er X-faktor sem ég hef aldrei séð áður… ekki að ég hafi verið að sækjast eitthvað eftir því.

Ég vissi ekki að botox væri eitthvað sem væri brúkað á klakanum. Hvað þá í þessum mæli. Hver ætli banvænn skammtur sé?
Ég fékk svona álíka hroll og þegar ég sé þennan leikara í teve. Maðurinn getur ábyggilega ekki drukkið úr glasi, þarf pottþétt að nota sogrör.

Hvernig tilfinning ætli það sé að vera gjörsamlega steindauður í framan?
Ætli þetta sé svipað og þegar ég fór til tannsa og hann deyfði mig í drasl. Ég þurfti að súpa kaffið úr öðru munnvikinu og ég gafst upp á rettunni því að það var hlegið svo mikið að mér.
Ég þarf líka aðeins að grufla í minninu, langar alveg agalega að sjá einhverja vampýrumynd sem ég á einhverstaðar.
Scheisse….