Ég fór á tjúttið núna síðasta föstudag.
Nú var vinnutjútt segja þeir sem þekkja mig. Já það var vinnutjútt og aðeins of mikið drukkið eins og siður er á svona samkomum.
Of mikið alkóhól í undirritaðri kom þó út úr henni orðunum sem hafa verið að brjótast um í henni núna undanfarið. Hvein aðeins í mér yfir köllunum sem eru í hinu fyrirtækinu. Já… þeir eiga sumsé að gjöra svo vel að hitta ofan í klósettið. Ef það tekst ekki. Að þurrka upp eftir sig. OJ. Einn þarna byrjaði eitthvað að tuða…. ég yppti brún og spurði hvort að hann vildi frekar að ég hengdi upp skilti fyrir ofan sem á stæði ‘hann er ekki eins stór og þú heldur, komdu nær!’.
Ég hef ekki sett nein hraðamet í því að standa upp af salerninu þessa vikuna. Setti eitt svoleiðis í síðustu viku. En það er líka algjörlega mér að kenna. Mér er nær að vera svenflaus út af því að vaka eftir amerískum raunveruleikaþætti.
Hefði svo átt að enda tjúttið mun fyrr, en það endaði með mér snakkillri, ekki með þurran þráð á mér og handónýtan hundblautan Hlölla.
Var sumsé að bíða eftir leigubíl með vinkonum minni við Hlölla þegar viðbjóðslegt karlógeð kemur og byrjar með einhverja helvítis stæla og sóðasorpkjaft. Þar sem ég geng ekki dagsdaglega með flugnaspaðann í rassvasanum var asninn bara settur á ignore eins og sönnum dömum sæmir. Skoffínið verður bara verri og verri í kjaftinum… held að klór og vírbursti hefði ekki getað þrifið þennan munnsöfnuð… en litla píslin vinkona mín fékk bara allt í einu alveg nóg. Fleygir í mig yfirhöfninni, hlöllanum og töskunni. Grípur klappstól sem er þarna og lúskraði á honum. Já hún hljóp þarna á eftir honum og sveiflaði stólnum og náði að hitta kallinn oftar en ekki.
Það þurfti mig og annan karlmann til að ná þeim í sundur.
Ég verð að játa að ég hélt sko ekki kúlinu þarna… gargaði og gólaði á hana að hætta þessu. Jamm ekki kúl.
En djöfull var þetta fyndið daginn eftir..!