Fellur ykkur stundum hendur yfir ykkar eigin klaufaskap?
Mér er spurn…
Þegar ég haltraði aum og sár um á fimmtudaginn og reyndi að láta sem minnst á því bera að mér væri illt þá hugsaði ég soldið út í þetta.
Meina… ef ég hefði nú dottið af hestbaki, eða rúlluskautum, eða haltrað af því að ég sparkaði svo vel í töskuþjóf, þá hefði ég nú bara haltrað með stolti.
En nei … ekki í þetta skiptið. Hverjum öðrum en mér hefði tekist að fara svona með sig… mér er spurn. Atvikið er eftirfarandi: ég í sturtu að teygja mig eftir sjampóbrúsa. Brúsinn datt ofan á tánna á mér og hún sprakk. S.s. táin, ekki brúsinn.
Svo hoppar maður ekki beint á öðrum fæti í sturtunni eins og fyrstu viðbrögð manns eru þegar maður fær eitthvað ofan á fótinn á sér.
Og svo auðvitað þegar ég á eitthvað bágt hringir maður í múttu. Já hún móðir mín sagði mér að ég ætti sko ekkert að vera að vorkenna mér. Hún hefði sko einu sinni fengið fimm lps kassa ofan á tánna á sér og það hefði þurft að taka nöglina af með teskeið.
Teskeiðin fór alveg með þetta.
Allt er þegar þrennt er segir málshátturinn. Þurfti að hringja til Tékklands og meðan að ég var á hold, fékk ég að hlusta á lagið úr Klaufabárðunum.