Ég er í alvurunni að spá alvarlega í því að fjárfesta mér í einum flugnaspaða, helst bleikum eða jafnvel hafnaboltakylfu.
Í kastalanum er nefnilega ekki líft fyrir hita þegar ég kem heim úr vinnunni og byrja ég yfirleitt á því að opna svalahurðina. En þá koma þessar líka yndislegu hunangsflugur í heimsókn. Ég er alltaf að reyna að segja við sjálfa mig að ég sé ekkert hrædd við þær, þær séu svo sætar og yndislegar þar sem þær bera frjókorn á milli blómana. En þegar ég sé eina silast á ljóshraða beint á milli augnanna á mér, þá langar mig helst að fleygja mér undir sófann.
Spurning líka um að parkera ilminum frá Victoria’ Secret.
Þá kannski hætti ég að reyna að stugga þeim út með dagblaði, búin að kýta hausnum á mér gjörsamlega niður á hæla.
Svo þegar ég fer líka að spá í það, þá er ég með afskaplega lítið hjarta. Ég öskraði svo mikið þegar, sællar minningar, kötturinn kom með fugl lifandi fugl inn, að ég held að það hafi myndast sprungur í múrhúðinni á húsinu. Einnig fór ég í viku fýlu við lilla bró þegar hann vildi ekki koma og bjarga mér.
Mér er líka meinilla við mýs. Held alltaf að þær eigi eftir að skríða upp eftir fótleggnum á mér. Þannig að ég get ekki lýst hrollinum sem ég fékk þegar húsvörðurinn í vinnunni kom með músagildru og setti upp kannski tuttugu sentimetra frá tánum á mér, og mér er skítsama þótt að þetta hafi verið undir skáp. Þetta var samt bara í einni reglustiku fjarlægð. En svo þegar ég fer að hugsa aðeins meira um þetta… þá er ég ekki viss hvort hafi valdið mér meira hugarangri, músin eða gildran.
En aftur á móti þá víla ég ekkert fyrir mér að fremja fjöldamorð á geitungastofni landsins með inniskó einan að vopni. Heldur sé ég ekkert að því að grípa kónguló í tissjú og sturta niður. Hef aldrei skilið kvenfólk sem galar upp á stól af því að það er kónguló í nágrenninnu. Þær eru þó skömminni skárri heldur en hunangsfluguhlussur sem halda að ég sé blóm..!
