La dramakvín skrifar..!
Æi…. ég er kannski ekkert svo mikil dramadrottning, getið alveg dæmt um það í lok þessarra skrifa. Ég er svo innilega að reyna að sjá spaugilegu hliðina á þessu. En kannski á maður ekkert að taka eina Pollýönnu á svona.
Ég er sumsé búin að vera fastur gestur á Leitarstöðinni núna s.l. eina og hálfa mánuðinn… eða tja… ekki fastagestur, þegar strok nr. 2 mistókst hringdi einhver kona sem kann ekki mannleg samskipti í mig frá Leitarstöðinni og sagði mér á innsoginu að það væri greinilega bara eitthvað að og ég ætti bara að koma á morgun í speglun.
Þetta var frekar mikið áfall og ég þurfti að gráta pínu. Ákvað svo að vera ekki að stressa mig yfir einhverju sem ég vissi svo ekkert hvað væri. Eða ég reyndi…. ældi um kvöldið af stressi einu saman.
Mæti svo daginn eftir… að vísu með hjartað í buxunum, en vísu aðeins hugrakkari heldur en deginum áður. Aðeins búin að spyrjast fyrir hvað ég ætti í vændum þannig að ég vissi svona nokkurn veginn hvað ég væri að fara út í.
Ég veit ekki hvar þessi helvítis læknir fékk prófið sitt. Því að ekki fór þetta vel. Það blæddi hrikalega mikið og þetta var virkilega vont og niðurlægjandi. Ég grét, get ég sagt ykkur. Svo þurfti helvítið að nota áhald aftur sem hann var búinn að nota og í staðinn fyrir að fá nýtt þá bað hann hjúkkuna bara um að skola það undir vaskinum!
Hreinlæti er dyggð á svona stöðum!!!!
Svo finn ég að hann er orðinn stressaður og pirraður út í mig fyrir að blæða svona mikið. Svo er hann virkilega orðinn harðhentur þannig að ég hendist öll til á bekknum.Einnig fór rosalega í mig að hann sagði aldrei hvað hann ætlaði að gera næst.
Segir svo við mig að hann vilji bara senda mig strax á kvennadeildina og ætli að koma mér þangað eftir hádegi.
Ég sit frammi í helvítis sloppnum og hringi í mömmu, sem gerir auðvitað það sem mamma mín mundi gera og það er að koma eins fljótt og hún getur.
Enn græt ég og græt því að ég veit barasta ekkert hvað er í gangi.
Karlhelvítið kallar svo á mig eftir rúma klst. og segir að ég eigi að fara á kvennadeildina daginn eftir en ekki strax, hinn læknirinn vilji að ég jafni mig aðeins áður, samt er hann stressaður og hreytir í mig að skrifa niður nafnið á lækninum. Ég er að byrja að krota á kvittunina frá þeim þegar hann spyr hvað þetta sé eiginlega…. ég eigi bara að skrifa á kortið frá honum. En ég fékk ekkert kort frá þér. ? jú segir hann. Nafnspjaldið mitt. — nei segi ég… ég fékk ekkert spjald frá þér. Hann hristir bara hausinn yfir þessari heimsku í mér og hendir í mig spjaldi.
Morgunin eftir skilar sér fokkings grisja í klósettið. GRISJA!
Einnig líður mér eins og það hafi verið keyrt á mig.
Mamma er svo kominn og kemur með mér til halds og traust á kvennadeildina. Þar fæ ég að vita eftir skoðun og tjasl að það sé ekkert að mér, jú mjög bólgin og með þrjú sár sem blæðir úr. Og jú… læknirinn á leitarstöðinni hafi verið hræddur um að hann hafi gleymt grisju. Ekkert verið að segja manni frá svona löguðu. Þetta er á miðvikudegi.
Mikið ofboðslega varð ég fegin. Ég og mamma höldum upp á að ég sé á lífi með því að fara á eitt allsherjar shooping spree. Flissaði á leiðinni heim að við værum víst týpískir kvenmenn þegar ég sá pokahrúguna í aftursætinu.
Það þarf varla að taka það fram að það voru keyptir skór.
Á föstudeginum blæðir mér enn og ég er bara að fá eitt stykki andskotans þvagfærasýkingu, ætlaði mér samt að reyna að drekka hana í burtu með nógu miklu af vatni og trönuberjasafa sem er ekki beint í uppáhaldi.
Ég sé að þetta er ekkert að ganga á sunnudeginum þannig að ég fer í sjálfsafgreiðslustöðina sem kallast læknavaktin og fæ þar sýklalyf.
Þau slá aðeins á, en ekki mikið, svo er ég alltaf að blekkja sjálfa mig að ég sé orðin betri, sting höfðinu í sandinn enda búin að fá ógeð af læknastéttinni.
Maður fær það bara í hausinn að stinga höfðinu í sandinn og ég er ekkert bara að tala um sand í augu og eyru og skítugt hár.
Á föstudaginn núna í síðustu viku hrundi ég svo niður í vinnunni, bara lyppaðist niður og gat mig hvergi hreyft í góðan tíma. Fæ verkjaköst þar sem nýrun spila aðalhlutverkið. Fékk þar með far á slysó í þessum fína sjúkrabíl. Ekki spyrja hvort að þeir hafi verið sætir sjúkraflutningsmennirnir, því ég hef ekki hugmynd um það.
Eyði svo sex tímum á bráðadeildinni með dyggum stuðningi frá Erlu. Er meira segja látin hafa vökva í æð. Ég vildi miklu fremur bara fá vatnsglas en Erla sagði að það væri ekki eins kúl og þetta.
Er svo send á kvennadeildina þar sem ég eyði tveimur tímum og hitti kvensjúkdómalækni númer fimm á einum og hálfum mánuði.
Geri aðrir betur.
Ef þetta læknar mig ekki af spéhræðslunni þá veit ég ekki hvað..!
Hvað haldið þið svo að ég hafi gert á sunnudaginn til að halda upp á að ég væri á lífi..? Jú auðvitað keypti ég mér skó! Eru þeir ekki flottir!!!
