Svaðilfarir
Við fórum fimm á undan fólki í gær inn í Þórsmörk til að grilla. Græningjar, aular, með hor í nös, Við þurftum að hringja í einn til að vita hvernig ætti að setja í lága drifið á öðrum bílnum hvað þá annað. Já og kort í vasanum á einum til að vita hvert við ættum að fara.
Haldið þið að þetta hafi farið vel..? Ó nei…
Okkur tókst að grísa rétt yfir Lónið. En bíllinn sem ég var á hafði ekki farið í heimsókn til SS Gíslasonar þannig að vatnið náði vel upp á húdd. Ég hélt í alvuru að þetta væri það erfiðasta. Því ég hafði heyrt talað um Lónið. Svo komum við að kvikindi sem heitir Steinholtsá. Þar biðum við í hálftíma og spáðum og spökuleruðum hvernig við ættum að komast yfir…. þá kom svona vindbelgur, sem blés sig allann út og sögðum að við ættum að fara þarna og þarna og svona og svona… Hinn bíllinn sem hafði farið til SS Gíslasonar fór yfir fyrstur, rétt meikaði þetta, bögglaði jafnvægisstöng og fór þarna yfir á gírskaftinu… svei mér þá. Þannig að við ákváðum að fara aðeins neðar, þar sem okkur sýndist vera grynnra. Big fokking mistake.
Við sumsé runnum niður með straumnum smáspotta, festumst á einhverju og vorum svo stopp. Mér fannst alveg merkilegt hvað ég var róleg stopp út í á og byrjað að leka allstaðar inn. Mér tókst að opna hurðina með herkjum, og óð svo í land með vatnið upp að miðjum lærum með hafurtaskið okkar í fanginu… missti að vísu annann skóinn hjá bílstjóranum í ánna, en bjargaði honum fljótlega á land. Bílstjórinn þurfti að klifra út um rúðuna. Stóðum svo á bakkanum og horfðum á helvítis bílinn út í ánni. Þegar ég var byrjuð á rettu númer tvö, stekkur einn úr hinum bílnum af stað… veður út í bíl og inn … svo tókst honum… á lyginni, heimskunni og adrenalíninu einvhern veginn í andskotanum að koma honum upp á bakkan. Þetta var eins og að horfa á torfæru… dekkinn upp í loft, fruss og rosa hávaði. Það var nú ekki minni hávaðinn í okkur hinum gólandi og gargandi á bakkanum. Úff.
Héldum svo áfram inn í Bása eftir að hafa látið mesta vatnið leka úr bílnum. Þar blasir við annar óskapnaður, Þar voru tvær rútur að snúa við, því að þeim fannst ekki þorandi að fara þar yfir. Biðum bara þar… þurrkuðum sokka og skóinn sem fór í ánna.. reyktum og boruðum í nefið meðan við biðum eftir einhverjum til að aðstoða okkur. Svo komu einvherjir þrír, einn sagði að þetta yrði fólksbílafært eftir klukkutíma, annar sagði að þetta væri bara geðveiki og það yrði allt ófært eftir þrjá tíma og hinn sagði að óbreyttir bílar kæmust alls ekki þarna yfir. Djöfull urðum við fegin. Snerum því við. Það átti svo einn að koma á móti okkur og hjálpa okkur yfir Steinholtsánna. Þegar við komum að henni þá sjáum við þrjá bíla fara yfir hana á allt allt öðrum stað og gekk bara vel hjá þeim þannig að við fórum bara yfir þar. Að vísu var vatnið farið að flæða yfir húddið hjá okkur á tímabili, en þetta hófst.
Brenndum svo á Hellu í orðins fyllstu hreinlega því að sá sem var að keyra var svo agalega reiður eftir þetta allt saman. Karlmenn! Að viðurkenna ekki að þeir hafi verið skíthræddir heldur gera eitthvað heimskulegt eins og t.d. að keyra á nítíu – hundrað eftir að við komum yfir lónið.
Ég viðurkenni fúslega að ég var mjög hrædd á tímabili. Meira að segja skíthrædd.
En magnað hvaða áhrif adrenalín hefur á mann. Mér varð ekkert kalt þegar ég fór út í ánna, fékk bara smá hroll eftir c.a. hálftíma. En mikið djöfull var gott að skipta um föt á Hellu því það tók þvi ekki í bílnum því að sætin voru blaut.
En ég væri alveg til í að fara aftur til Þórsmarkar, sá nefnilega ekki neitt í gær fyrir þoku og sudda. Eeeen þá fer ég í þyrlu og það má ekki vera búið að rigna í heilann mánuð..!
